Ann, 7 maart 2007
Sri Lanka , Matara

Nog 18 keer slapen

Zoveel berichten. Er wordt daar nogal geschreven in Belgie !!
Ward je vroeg me het rekening nummer. Je kan storten op 001-4976000-73 op naam van Healing Hands.
Mijn relaas van deze maand :

AAAAAAAAA, ik mag er niet aan denken, ik word er gek van, maar toch. Dit is mijn laatste brief uit Sri Lanka. Zoals de kids het vertellen : nog 17 keer slapen en we moeten weg. Ik moet terug naar het koude en grijze België. Weg van mijn tamil-kinderen. Weg van de plantages. Maar geen nood, in juli zal ik hier al terug staan. Dit werk moet en zal verder gezet worden. Clarisse komt in mei terug, en Thierry praat ook al over terug komen…

Het bezoek van Lieve was een goede start in de nieuwe plantages. Ze heeft meer dan 50 kinderen per dag onderzocht. Zo konden we de ondervoede kinderen detecteren, de chronisch zieken eruit pikken en de gehandicapten doelbewust ondersteunen. Een dove jongen wacht op een ooroperatie, en een spastische jongen heeft dringend een rolstoel nodig. Ik ben met beide zaken nog bezig, en hoop ze rond te krijgen voor mijn vertrek. De ondervoede kinderen hebben we in een extra voedselprogramma gestoken. Zij krijgen extra eiwitten en vetten.
We hebben ook een 10 tal kinderen gevonden zonder ouders. Ze worden een beetje opgevangen door de buren. Maar ik moet er waarschijnlijk geen tekening bij maken. Alle theeplukkers zijn arm. Het enige dat ze kunnen missen is een beetje eten. Geld voor boeken of uniformen voor deze kinderen is er niet. Deze kinderen komen ook in een programma, waarbij ze hun boeken en uniformen bij ons kunnen komen ophalen.
Door toeval zijn er nu ook 2 oma’s in ons sponsor programma geslopen. Atchie vond ik langs de kant van de weg. Ze was daar afgezet door haar kinderen. Atchie is dement. Daar konden haar kinderen niet mee overweg, dus hebben ze haar maar een 100 tal kilometer verder afgesmeten. Dat omaatje zat daar te wachten tot ze haar weer kwamen ophalen. Het ging met haar van kwaad naar erger. Hele nachten zat ze luidkeels te wenen en te roepen, waardoor de dorpsbewoners haar hebben buitengejaagd. Gelukkig heb ik haar teruggevonden en heb ik haar naar het ziekenhuis kunnen brengen. Daar ligt ze nu nog. Er moet een psychiater uit Galle komen. Maar dat lukt niet want zijn auto is stuk (?) Ze ligt daar niet op haar plaats. Ze moet dringend naar een psychiatrie. Ze beweert dat haar kinderen haar vingers hebben afgesneden, dat ze warme olie in haar oren goten, … Dat mensje is kapot. Ik durf het niet aan om haar alleen te vervoeren. Dus moet ik iedere dag gaan zagen en klagen in het ziekenhuis. Ik heb haar ook nieuwe kleren gekocht. En ik moet voor haar eten zorgen. Gelukkig is het ziekenhuis gratis.
Een andere omaatje heb ik in het tsunamikamp gevonden. Besje is heel oud, en heeft astma. Ze heeft geen centen en kan dus ook geen eten kopen. Daar zorgen wij dus voor. Maar terug naar de kinderen.
Main school : Dit blijft daar uitstekend gaan. Alle kinderen zijn gewogen en gemeten. De kasten, de filter en het gasfornuis zijn in gebruik. Er wordt daar goed gewerkt.
Het bergschooltje : De waterleiding ligt er. De kasten en alles om water te zuiveren is ook aanwezig. Dat zit snor. Dit is de armste afdeling van de plantage. Hier zitten ook de weeskinderen. Het is de enige school waar we kinderen hebben boven de 6 jaar. Deze kinderen gaan dus niet naar school. Gisteren ontdekte ik een kind van 12 op de plantage. Ze was thee aan het plukken. Ik heb haar moeder kunnen overtuigen om dat meisje naar ons schooltje te sturen. Nog beter dat, dan niks. Het is moeilijk om deze kinderen nog naar een gewone school te sturen. Ze zijn jaren achterop, of zijn zelfs nog nooit naar school geweest. Ze worden dan ook geweigerd. Ik ben nu met de directeur van de Tamilschool aan het onderhandelen. Wat moeten ze echt kunnen op welke leeftijd om toegelaten te worden. Hier proberen we dan naar toe te werken. Wordt moeilijk, maar het proberen waard.
Het speelpleinschooltje : De waterleiding is bijna een feit. Alles ligt klaar, maar we wachten op de elektriciteit om de waterpomp aan de praat te krijgen. Kan enkele weken tot maanden duren is me verteld. Geduldig wachten, en hopen dat het toch nog deze maand in orde komt. Ook hier is al het materiaal geleverd. Onze inspanningen hebben de ouders hier aan het denken gezet. Ze zijn samen begonnen met in de tuin een kinderhutje te bouwen. Ze hebben ook enkele bomen geplant, zodat ze in de schaduw gaan kunnen spelen. De juf hier, krijgt mijn grootste bewondering. Het lijkt wel of alle overactieve kinderen van de hele plantage hier samen zitten. Ze zijn klein, maar hebben een grote dosis energie. Praten wordt schreeuwen, dansen een half gevecht, … Maar de juf blijft er kalm onder. Ze kan daar heel goed mee om. Relatine moet hier gelukkig nog uitgevonden worden.
Het Waregem schooltje : Het heeft een naam gekregen !! Peacock school. En ? Ja hoor, het is helemaal klaar. Super mooi !! We hebben gekozen voor felle kleuren. Blauw, geel en rood. Er is stromend water, een toilet, een keukentje, … De ouders kijken al uit naar de eerste schooldag. Ze komen iedere dag de werken keuren en bespreken. Dit zit dus wel snor. Dinsdag hebben we de opening. Het is een grote investering geweest, maar daarmee halen we wel een 15-tal kinderen uit hun huizen. Ze krijgen opvang, onderwijs en eten. Net als in alle andere schooltjes zal hier eten voorzien worden. Iedere morgen krijgen ze een melkproduct. Milk tea, curd (plaatselijke yoghurt), malt met verse melk of een broodje kaas. In de namiddag krijgen ze vers fruit of verse groenten. Een rauwe wortel, een rauwe tomaat of stukjes komkommer, dit had hier nog niemand gegeten. Maar ze lusten het wel hoor. Iedere ouder heeft dan nog een lunch mee. Alleen in het bergschooltje loopt dit veelal mis. Buiten wat rijst krijgen de kinderen niks mee. Dit is dan ook het enige schooltje waar wij dat aanvullen met wat groenten, of wat soja, vlees of vis. We hebben er ook voor gezorgd dat er minder suiker wordt verbruikt. De hoeveelheid suiker in een schooltje is al van 1kg naar 250 gr per week gedaald. We proberen dit nog te minderen.

Ik wil iedereen bedanken. Jullie moeten het stellen met mijn brieven. Ik zie dagelijks de lachende gezichten. Ik zie kinderen lopen en roepen het moment dat ik hun schooltje nader. Ik krijg de dansjes te zien. Ik hoor hun gezang. De theeplukkers stoppen het werk als ik langskom om te zwaaien. Ik krijg de bloemenkransen. Maar eigenlijk is dat allemaal dank zij jullie. Iedere dag zie ik kinderen stralend de klas binnen komen. Nu is er speelgoed, is er lesmateriaal, zijn er activiteiten.
Het moest een geheim blijven. Maar toch heb ik al gehoord dat er een feestje komt bij mijn thuiskomst. Ik hoop jullie daar te ontmoeten. Ik hoop dat ik jullie daar persoonlijk kan bedanken, en dat we bij een goed glas wijn (eindelijk) kunnen bijpraten.

Dit is het begin van een heel lang verhaal. Dit moet verder gaan. We kunnen deze kinderen niet meer in de steek laten. Ik hoop dat ik in de toekomst nog mag rekenen op jullie financiële steun zodat we voor enkelen, op een klein stukje op aarde met zijn allen een steen verleggen.

Dank je wel en tot héél binnenkort

Ann

Naar Greendreamhouse in Sri Lanka bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.be